อำเภอเมืองจันทบุรี (Chanthanimit)

อำเภอเมืองจันทบุรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดจันทบุรี อำเภอเมืองจันทบุรีตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอท่าใหม่ อำเภอเขาคิชฌกูฏ และอำเภอมะขาม ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอมะขามและอำเภอขลุง ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอขลุงและอำเภอแหลมสิงห์ ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอท่าใหม่

การปกครองส่วนภูมิภาค อำเภอเมืองจันทบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่  
1. ตลาด (Talat)
2. วัดใหม่ (Wat Mai) 
3. คลองนารายณ์ (Khlong Narai)  
4. เกาะขวาง (Ko Khwang) 
5. คมบาง (Khom Bang) 
6. ท่าช้าง (Tha Chang) 
7. จันทนิมิต (Chanthanimit) 
8. บางกะจะ (Bang Kacha)
9. แสลง (Salaeng) 
10. หนองบัว (Nong Bua) 
11. พลับพลา (Phlapphla)

การปกครองส่วนท้องถิ่น ท้องที่อำเภอเมืองจันทบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
1. เทศบาลเมืองจันทบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตลาดและตำบลวัดใหม่ทั้งตำบล

2. เทศบาลเมืองท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่าช้าง

3. เทศบาลเมืองจันทนิมิต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันทนิมิตทั้งตำบล

4. เทศบาลตำบลบางกะจะ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบางกะจะ

5. เทศบาลตำบลพลับพลานารายณ์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองนารายณ์และบางส่วนของตำบลพลับพลา

6. เทศบาลตำบลหนองบัว ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองบัว

7. เทศบาลตำบลเกาะขวาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะขวางทั้งตำบล

8. เทศบาลตำบลแสลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแสลงทั้งตำบล

9. เทศบาลตำบลค่ายเนินวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางกะจะ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลบางกะจะ)

10. เทศบาลตำบลพลับพลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลับพลา (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพลับพลานารายณ์)

11. องค์การบริหารส่วนตำบลคลองนารายณ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองนารายณ์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพลับพลานารายณ์)

12. องค์การบริหารส่วนตำบลคมบาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคมบางทั้งตำบล

13. องค์การบริหารส่วนตำบลท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าช้าง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองท่าช้าง)

14. องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัว (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองบัว)

สถานที่ท่องเที่ยว

อาสนวิหารจันทบุรี อาสนวิหารพระนางมารีอาปฏิสนธินิรมล จันทบุรี เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกเก่าแก่ประจำเขตมิสซังจันทบุรีตั้งอยู่ในบริเวณโรงเรียนสตรีมารดาพิทักษ์ ตำบลจันทนิมิต ถัดจากวัดไผ่ล้อมไปทางแยกขวา 2 กิโลเมตร มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าวัดจันทร์ ตามหลักฐานในเอกสารได้บันทึกไว้ว่าเริ่มสร้างโบสถ์ระหว่างปี พ.ศ. 2254-2285 โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสและสัตบุรุษชาวญวนที่อาศัยอยู่ในเมืองจันทบุรีขณะนั้น และทำการปรับปรุงมาโดยตลอด ครั้งสุดท้ายได้บูรณะในปี พ.ศ. 2487-2528 ได้ชื่อว่าเป็นโบสถ์คาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีรูปทรงทางสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกที่เรียกว่า ศิลปะกอทิก ตกแต่งด้วยกระจกสีติดผนัง เป็นภาพทางศาสนาคริสต์ที่สวยงามมาก

อู่ต่อเรือสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เชื่อว่าเป็นสถานที่ซึ่งสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีใช้เป็นที่ต่อเรือรบเมื่อครั้งเตรียมยกทัพไปตีพม่าเพื่อกู้เอกราชชาติไทยเมื่อปี พ.ศ. 2310 โดยทางหลวงโบราณคดีใต้น้ำ กองโบราณคดี กรมศิลปากร ได้ทำการขุดค้นซากเรือและตรวจสอบชั้นดินทางโบราณคดี พบส่วนประกอบต่าง ๆ ของเรือโบราณและสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นเรือสำเภาจีนแบบฝูเจี้ยนขนาดเล็ก มีใบสามเถา ใช้หางเสือเรือ ขนาดเรือยาว 24 เมตร กว้าง 5 เมตร และบริเวณรอบ ๆ มีแอ่งน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอยู่ตามริมฝั่งอ่าว ลักษณะคล้ายอู่เรืออยู่หลายแห่ง การเดินทางอู่ต่อเรือสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีนี้ใช้เส้นทางเดียวกับทางไปหมู่บ้านเสม็ดงาม เลยไปวัดเสม็ดงาม เลี้ยวขวาตรงป้ายบอกทางเข้าไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตรก็จะถึงอู่ต่อเรือสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

ค่ายเนินวง เป็นโบราณสถานอันเก่าแก่ที่สำคัญแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ที่บ้านเนินวง ตำบลบางกะจะ ห่างจากตัวเมืองไปตามถนนท่าแฉลบประมาณ 7 กิโลเมตร แล้วเลี้ยวซ้ายไปตามทางแยกอีก 400 เมตร ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2377 ในรัชสมัยสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งได้โปรดเกล้าฯ ให้สร้างค่ายที่บ้านเนินวง อำเภอท่าใหม่ (ปัจจุบันอยู่ในเขตอำเภอเมืองจันทบุรี) เพื่อใช้เป็นที่มั่นต่อสู้กับญวน ต่อมาป้อมนี้ชำรุดทรุดโทรมไปมาก ปี พ.ศ. 2516 จึงได้มีการบูรณะตัวป้อมและประตูค่ายทางด้านทิศตะวันออกใหม่ เมื่อขึ้นไปยืนอยู่ตรงป้อมและมองออกไปจะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของท้องทะเลได้อย่างชัดเจน สองฟากของตัวป้อมเป็นกำแพงวัด ปัจจุบันทางกรมศิลปากรได้นำปืนโบราณมาตั้งแสดงไว้โดยหันกระบอกปืนสู่ทะเลอย่างเตรียมพร้อม ส่วนภายในบริเวณค่ายซึ่งปัจจุบันกลายเป็นสวนยางและสวนผลไม้

ยังมีวัดที่สำคัญอีกวัดหนึ่งที่สร้างขึ้นมาพร้อมค่ายแห่งนี้คือ วัดโยธานิมิต นอกจากนี้ยังจะมีพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การพาณิชย์นาวีตั้งอยู่ มีการจัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์การเดินเรือ การค้าทางทะเล แสดงการสำรวจการขุดค้นพบโบราณคดีใต้น้ำ และแสดงเครื่องถ้วยชามสังคโลกที่ได้จากซากเรือโบราณที่จมในอ่าวไทย

_______________________________________

เรียบเรียงโดย ที่นีเมืองจันท์

_______________________________________

อ่านทั้งหมด

ตำนานเมืองจันท์ (Legends of Chanthaburi)

ตำนานเมืองจันท์

จังหวัดจันทบุรี เป็นเมืองภาคตะวันออกที่ติดชายฝั่ง เป็นชุมชนโบราณเก่าแก่มีอายุมากกว่า 1,000 ปี ยังมีร่องรอยอารยธรรมโบราณของชุมชนก่อนประวัติศาสตร์ที่มีอายุไม่น้อยกว่า 4,000-6,000 ปี หลักฐานที่ปรากฏทั้งด้านมานุษวิทยาศิลปะและประวัติศาสตร์แสดงให้เห็นถึงการตั้งถิ่นฐาน การเติบโตอย่างกว้างขวางในท้องถิ่น การขยายตัวติดต่อค้าขายกับต่างถิ่น การรับและถ่ายทอดการผสมผสานทางวัฒนธรร ซึ่งมีการพัฒนามายาวนานจนกระทั่งเป็นเมืองจันทบุรีในปัจจุบัน

จังหวัดจันทบุรี เป็นจังหวัดทางชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกของประเทศไทย ทิศเหนือติดกับจังหวัดฉะเชิงเทรา สระแก้ว และปราจีนบุรี ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดตราดและราชอาณาจักรกัมพูชา ทิศใต้ติดกับอ่าวไทย และทิศตะวันตกติดกับจังหวัดระยองและชลบุรี อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 245 กิโลเมตร สภาพพื้นที่มีทั้งป่าไม้ ภูเขา ที่ราบสูง ที่ราบลุ่มน้ำ และที่ราบชายฝั่งทะเล

จันทบุรี เดิมชื่อ"เมืองจันบูร" มีความหมายว่าเมืองพระจันทร์ ซึ่งหมายความถึงความสงบร่มเย็นเป็นสุข ดังนั้นธงประจำจังหวัดจันทบุรี จึงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 80 ซม. ยาว 120 ซม. ผืนธงสีแดง มุมด้านซ้ายมือของธงประกอบด้วย ดวงตราประจำจังหวัดอยู่ในรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส พื้นสีน้ำเงินเป็นรูปกระต่ายอยู่ในดวงจันทร์เปล่งแสงประกายเจิดจ้า แสงจันทร์หมายถึงความสวยงามเยือกเย็นละมุนละไมเปรียบได้กับความสงบร่มเย็นเป็นสุขของภูมิภาคนี้

ตำนานของเมืองจันท์ เรื่องเมืองกาไว และพระนางกาไว ตำนานนี้มีผู้เล่าสืบต่อกันมาว่า กษัตริย์ผู้ครองนครโบราณ(ชื่อนครอะไรไม่ปรากฏ แต่เป็นเมืองบริเวณเชิงเขาสระบาป คือเมืองดั้งเดิมของจันทบุรี) พระองค์หนึ่งทรงพระนามว่า พระเจ้าพรมทัต(บางคนก็ว่าทรงพระนาม เจ้าบริพงษ์วงษ์สุริยาฆาต) มีพระโอรสกับพระเอกอัครมเหสี 2 พระองค์ พระเชษฐา(ผู้พี่)ทรงพระนามว่า พระไวยทัต และพระอนุชา(ผู้น้อง)ทรงพระนามว่า เกตุทัต ต่อมาพระเอกอัครมเหสีทรงสิ้นพระชนม์ พระองค์จึงได้ทรงพระอภิเษกมเหสีองค์ใหม่ ทรงพระนามว่า พระนางกาไว ซึ่งทรงพระสิริพิลาศสิริโฉมงดงาม จึงเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าพรมทัตยิ่งนัก และมีพระโอรสด้วยกัน 1 พระองค์

พระนางกาไว มีระประสงค์จะให้โอรสของนางได้ครองราชสมบัติในนคร(จันทบุรี)จึงได้ทูลขอให้พระเจ้าพรมทัตส่งโอรสของพระมเหสีเดิมออกไปสร้างเมืองอยู่ในท้องที่กันดารทางเหนือเขตแดนต่อ(ชายแดน เขต อ.โป่งน้ำร้อนปัจจุบัน) ทั้ง 2พระองค์ พระเจ้าพรมทัตก็ตามใจ ต่อมาเมื่อพระเจ้าพรมทัตสวรรคต พระนางกาไวจึงสถาปนาพระราชบุตรของพระนางขึ้นเป็นกษัตริย์ครองนครต่อไป ส่วนพระนางก็เป็นผู้สำเร็จราชการ เพราะพระราชบุตรยังทรงพระเยาว์อยู่ ดังนั้นนครนครนี้จึงเรียกติดปากว่า"เมืองกาไว"

ต่อมาพระไวยทัตและพระเกตุทัต รู้เรื่องพระบิดาสวรรคตและพระนางกาไวครอบครองเมือง จึงยกกองทัพลงมาเพื่อจะชิงเมืองคืน แต่สู้กำลังกองทัพของพระนางกาไวไม่ได้ จึงถอยทัพกลับไป และได้ไปขอกำลังจากกษัตริย์ขอม ซึ่งประทับอยู่ ณ นครธม มาช่วยแก้แค้นโดยสัญญาว่า เมื่อได้เมืองแล้วจะแบ่งเมืองให้ ซึ่งกษัตริย์ขอมก็ได้ส่งกองทัพมาช่วย คราวนี้ได้ยกมาตั้งพลับพลาพักพลอยู่นอกเมือง ตำบลที่พักพลนี้เรียกว่า "ตำบลพลับพลา" ซึ่งเรียกกันมาจนถึงปัจจุบัน เมื่อส่งคนไปเจรจาไม่ได้ผล กองทัพของพระไวยทัตและขอมก็เข้าตีเมือง พระนางกาไวเห็นว่าสู้ไม่ได้ จึงขนพระราชทรัพย์ขึ้นหลังช้างที่เพนียด (ซึ่งขณะนั้นเป็นวัดเพนียดร้าง) เปิดประตูเมืองทางด้านทิศใต้หนีไป พอกองทัพของพระไวยทัตเข้าเมืองได้ก็ให้ทหารออกติดตามไป พระนางกาไวเห็นว่าจวนตัวก็เอาทองและเพชรพลอยออกหว่านเพื่อล่อให้ทหารข้าศึก มัวพะวงเก็บทอง แล้วรีบลงเรือแล่นหนีไป สถานที่พระนางกาไวหว่านทองคำไว้เรียกว่า "ทองทั่ว" หรือวัดทองทั่วในปัจจุบัน (คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ, 2544:96-97)

ขอบพระคุณที่มาของข้อมูลและรูปภาพประกอบครับ

อ่านทั้งหมด